Samenleven, geen controle
Samenleven is geen zachtere vorm van controle. Het is een andere verhouding. Het paard wordt niet in de eerste plaats behandeld als een werktuig, een project, een prestatielichaam, of een probleem dat geoptimaliseerd moet worden. Het paard wordt erkend als een levend wezen met eigen doeleinden, voorkeuren, sociaal leven en ervaring.
Dit vereist niet dat men de menselijke verantwoordelijkheid opgeeft. Het vereist een verandering van het middelpunt van de aandacht.
Van gebruik naar gedeeld leven
De traditionele paardencultuur begint vaak met wat de mens met het paard wil doen. Rijden, wedijveren, trainen, fokken, showen, verbeteren, beheren, corrigeren. Samenleven begint met een andere vraag: wat voor leven leidt het paard wanneer het niet wordt gebruikt?
Die vraag is verrassend radicaal, omdat ze de eigen tijd van het paard als betekenisvol behandelt.
Het grazen, rusten, de sociale keuzes, beweging, spel, vermijding, nieuwsgierigheid en geliefde plekken van een paard zijn geen lege achtergrond. Ze zijn het leven van het paard. Equine Notion begint daar.
Het paard heeft doeleinden
Een paard heeft geen menselijke ambitie nodig om een doel te hebben. Het zoeken naar voedsel, het onderhouden van sociale banden, het kiezen van veilige afstand, rusten, bewegen, verkennen, het onderhandelen over ruimte in de kudde, en het reageren op het weer zijn niet minderwaardig aan door de mens ontworpen taken. Het zijn natuurlijke doeleinden van een paard.
Samenleven respecteert deze doeleinden in plaats van ze te behandelen als verspilde tijd tussen sessies.
De mens als waarnemer en ondersteuner
In het samenleven verdwijnt de mens niet. De mens ontwerpt veiliger omstandigheden, levert hulpbronnen, bewaakt de gezondheid, reageert op noodgevallen, handhaaft grenzen en bouwt verhouding op. Maar de standaardhouding verandert. Tussenkomst is niet het eerste bewijs van zorg. Waarneming wordt een vorm van zorg.