Het probleem met méér voermomenten
Wanneer paarden spanning tonen rond voer, is de menselijke oplossing vaak om vaker te voeren. Het idee lijkt logisch: als honger of wachten stress veroorzaakt, zou vaker verstrekken de stress moeten verminderen. Maar dit kan mislukken wanneer de structuur dezelfde blijft.
Meer voermomenten zijn niet hetzelfde als voerzekerheid.
Als voer nog steeds verdwijnt, als paarden nog steeds wachten, als mensen nog steeds het moment van toegang bepalen, en als er zich nog steeds competitie rond de verstrekkingspunten samenbalt, dan kan het paard meer gebeurtenissen ervaren zonder meer stabiliteit.
Frequentie kan de verwachting vermenigvuldigen
Elke voergebeurtenis heeft een ervoor, een tijdens en een erna. Het „ervoor” kan bestaan uit toekijken, bewaken, ijsberen, roepen, blokkeren of sociale druk. Als het voeren vaak gebeurt maar onvoorspelbaar of kort blijft, kan de verwachting eerder vermenigvuldigd worden dan verzacht.
Daarom kan een verfijning van het management teleurstellen. Het systeem wordt ingewikkelder voor de mens, maar niet per se veiliger voor het paard.
Het paard leest het schema niet. Het paard leest of de toegang veilig voelt.
De illusie van zorgvuldige sturing
Mensen vertrouwen vaak systemen die er nauwkeurig uitzien. Timers, portioneren, meerdere verstrekkingen, gespecialiseerde apparaten en schema’s kunnen het gevoel geven dat welzijn technisch is opgelost. Toch kan het gedrag van het paard een ander verhaal vertellen.
Als de agressie blijft, als de rust afneemt, als paarden zich rond de toegangspunten verdringen, als lager geplaatste paarden aan de rand wachten, dan is het probleem niet met complexiteit opgelost. Het probleem kan zijn dat de sturing niet op een betekenisvolle manier aan het paard is teruggegeven.
Equine Notion vraagt de waarnemer om een systeem te beoordelen op de reactie van het paard, niet op de inspanning van de mens.