Het gewicht van rechtstreeks oogcontact
Mensen gebruiken oogcontact om aandacht te tonen. Paarden lezen het mogelijk anders, afhankelijk van de context. Een kalme blik van een bekende persoon is niet hetzelfde als een strakke starende blik van een frontaal lichaam dat vooruit beweegt. Oogcontact staat niet los van houding, afstand, snelheid en voorgeschiedenis.
Daarom is „kijk naar het paard” te eenvoudig. De vraag is hoe het kijken gedragen wordt.
Aandacht heeft richting
Een paard kan opmerken waar de menselijke aandacht op gericht is. Wanneer de ogen, de borst, de schouders en het pad allemaal op het paard wijzen, kan het totale signaal sterk worden. Als het paard al onzeker is, kan die directheid de druk verhogen. Als het paard ontspannen is en de persoon kent, doet het misschien weinig ter zake.
Hetzelfde oogcontact kan daarom in verschillende situaties verschillende dingen betekenen. Equine Notion vermijdt vaste regels en leest de hele opstelling.
De fout van staren om betekenis
Wanneer mensen hun best doen om een paard te begrijpen, staren ze vaak. De bedoeling is zorgvuldig. Het effect kan zwaar zijn. Een paard onder aanhoudende rechtstreekse aandacht kan gewoon gedrag staken, simpelweg omdat de menselijke focus te intens is geworden.
Als observatie het doel is, moet de waarnemer vermijden de situatie meer te veranderen dan nodig. Zachte aandacht onthult mogelijk meer dan staren.
Tekenen dat de aandacht te zwaar is
Het paard kan het hoofd optillen, ophouden met kauwen, de hals iets afwenden, gewicht verschuiven, minder knipperen of achter een ander paard gaan staan. Deze tekenen bewijzen niet dat oogcontact alleen de verandering veroorzaakte. Ze vertellen je dat de totale menselijke aanwezigheid deel is gaan uitmaken van de gebeurtenis.
Goede observatie omvat het effect van de waarnemer.