Bescherming die kwetsbaarheid voortbrengt
Bescherming is een van de meest overtuigende woorden in de paardenverzorging. We beschermen paarden tegen blessures, weer, ruwe grond, conflict, te veel eten, te weinig beweging, insecten, modder, sociale stress en onvoorspelbare omgevingen. Veel hiervan is oprecht. Sommige ervan is noodzakelijk.
Maar bescherming heeft een schaduwzijde. Wanneer bescherming de omstandigheden wegneemt waardoor een paard kracht, zelfvertrouwen en zelfregulatie in stand houdt, kan zij kwetsbaarheid voortbrengen.
De paradox
Een paard dat tegen beweging wordt beschermd, heeft misschien meer kunstmatige oefening nodig. Een paard dat tegen wisselende grond wordt beschermd, ontwikkelt mogelijk minder lichamelijk zelfvertrouwen. Een paard dat tegen sociaal onderhandelen wordt beschermd, wordt wellicht sociaal minder vaardig. Een paard dat tegen keuzes over het weer wordt beschermd, kan afhankelijker worden van menselijke beslissingen. Een paard dat tegen voortdurend foerageren wordt beschermd, vraagt mogelijk meer voermanagement.
De mens ziet dan de toegenomen behoefte aan beheer en concludeert dat het paard al die tijd al kwetsbaar was.
Soms is kwetsbaarheid niet de begintoestand. Zij is het product.
Bescherming zou vermogen moeten behouden
Echte bescherming zou niet alleen schade moeten voorkomen. Zij zou het vermogen van het paard om goed te leven in stand moeten houden. Daartoe behoren beweging, keuze, sociaal contact, informatie uit de omgeving en de geleidelijke ontwikkeling van lichamelijke bekwaamheid.
Een beschermd leven dat elke uitdaging wegneemt, ziet er misschien veilig uit, maar het kan smal worden. Het paard overleeft het voorkomen van gevaar terwijl het kansen op aanpassing verliest.
Het verschil tussen risico en nuttige moeite
Niet alle moeite is schadelijk. Lopen op wisselende maar veilige grond, afstand bepalen met vertrouwde kuddegenoten, beschutting kiezen, uiteenlopende vegetatie afgrazen en door weersveranderingen bewegen kunnen bekwaamheid ondersteunen.