Het onderhoud dat we zelf fabriceren
Moderne paardenverzorging kan een lange lijst van noodzakelijkheden worden: meer beweging, meer voermanagement, meer verrijking, meer ingrepen aan de hoeven, meer supplementen, meer gedragscorrectie, meer planning, meer hulpmiddelen. Elk onderdeel kan in zijn context redelijk zijn. De lijst kan toch een grotere vraag verbergen.
Hoeveel van dit onderhoud is werkelijk eigen aan het paard, en hoeveel hebben we gefabriceerd door de manier waarop het paard wordt gehouden?
De cirkelvormige structuur
Een omgeving perkt beweging, sociaal contact, foerageertijd, keuze, variatie in de ondergrond of natuurlijk gedrag in. Vervolgens duiken er problemen op. Mensen reageren met verzorgingsroutines die zijn bedoeld om die problemen te compenseren. Na verloop van tijd wordt de compensatie normaal, en mensen concluderen dat paarden nu eenmaal intensief beheer nodig hebben.
De omgeving die de behoefte schiep, wordt niet langer in twijfel getrokken.
Dit is de verzorgingsparadox.
Een andere vraag
In plaats van alleen te vragen: „Wat heeft dit paard van mij nodig?” vraagt Equine Notion ook: „Wat ontbreekt er in de omgeving waardoor deze behoefte zo vaak opduikt?”
Als een paard voortdurend kunstmatige prikkeling nodig heeft, is de omgeving dan te arm? Als een paard strikte voercontrole nodig heeft, is de toegang tot ruwvoer dan onnatuurlijk? Als sociale stress voortdurend aanwezig is, is de ruimte of de verdeling van hulpbronnen dan verkeerd? Als het lichaam geplande oefening nodig heeft om stilstand te compenseren, waarom ontbreekt gewone beweging dan?
Deze vragen leggen de schuld niet bij de eigenaar. Zij verbreden het veld van verantwoordelijkheid.
Compensatie is geen falen