Het eigen doel van het paard
De meest ingrijpende verandering in een verhouding tussen mens en paard is misschien deze: het paard bestaat niet uitsluitend binnen het plan van de mens. Zij heeft haar eigen leven, haar eigen sociale wereld, haar eigen voorkeuren, haar eigen ritmes, haar eigen manieren om veiligheid, comfort, beweging, rust, voedsel, spel, gezelschap en afstand te zoeken.
Dit klinkt vanzelfsprekend totdat het serieus wordt genomen.
Veel paardensystemen beschrijven het paard via gebruik: rijpaard, wedstrijdpaard, fokmerrie, lespaard, gepensioneerd paard, probleempaard, gezelschapspaard. Deze beschrijvingen zijn misschien praktisch, maar zij kunnen het paard stilzwijgend in een menselijke categorie plaatsen nog voordat het eigen leven van het paard is waargenomen.
Equine Notion begint elders. Het paard is niet in de eerste plaats een functie. Het paard is in de eerste plaats een levend middelpunt van ervaring.
Doel zonder menselijk nut
Zeggen dat een paard een eigen doel heeft, betekent niet dat er een mystiek lot wordt verzonnen. Het betekent erkennen dat haar leven waarde heeft, zelfs wanneer het niets voortbrengt voor de mens. Grazen met een metgezel, schaduw kiezen, conflict vermijden, aan de rand staan, spel beginnen, samen rusten of het veld overzien dient misschien geen menselijk project, maar het behoort tot de wereld van het paard.
Wanneer mensen alleen gebruik waarderen, wordt veel van het leven van het paard onzichtbaar. De stille uren worden behandeld als lege ruimte tussen belangrijke menselijke bezigheden. Maar voor het paard zijn die uren het leven zelf.
Een verhouding wordt waarachtiger wanneer de mens leert waarderen wat het paard doet wanneer niemand iets van haar vraagt.
Wat dit verandert
De vraag verschuift van „Wat kan ik met dit paard doen?” naar „Wat doet dit paard al met haar leven?”
Die vraag opent andere waarnemingen. Wie kiest zij? Waar staat zij? Wanneer beweegt zij? Welke route verkiest zij? Wat vermijdt zij? Welke soort menselijke aanwezigheid maakt haar zachter, en welke soort laat haar innerlijk verdwijnen nog voordat zij zich lichamelijk verwijdert?