De mens als niet-bedreigend dier
Een mens die de ruimte van een paard betreedt, arriveert vaak als beheerder: hekken openen, gereedschap dragen, voer brengen, lichamen controleren, beweging vragen, gedrag bijstellen, beslissen wat er daarna moet gebeuren. Zelfs vriendelijk beheer blijft beheer. Het paard leert dat menselijke aanwezigheid de situatie doorgaans verandert.
Maar een andere rol is mogelijk. De mens kan een niet-bedreigend dier worden in de gedeelde omgeving: zichtbaar, kalm, consistent en niet altijd een reactie eisend.
Paarden hebben ons niet nodig als onzichtbaar
Het doel is niet verdwijnen. Paarden zijn zeer oplettende dieren; ze merken de mens hoe dan ook op. Het doel is leesbaar te worden zonder opdringerig te worden.
Een niet-bedreigende aanwezigheid staart niet met een honger naar contact. Ze dringt niet rechtstreeks de lichaamsruimte van het paard binnen. Ze volgt niet elke terugtrekking. Ze verandert niet elke nadering in aanraken. Ze maakt het paard niet verantwoordelijk voor het vervullen van de emotionele behoefte van de mens.
Dit soort aanwezigheid zegt: ik ben hier, en jij hoeft mij niet op te lossen.
Het verschil tussen kalm en ongevaarlijk
Veel mensen proberen kalm te zijn in de buurt van paarden. Kalmte is nuttig, maar kalmte alleen is niet genoeg. Iemand kan er van buiten rustig uitzien en toch een agenda met zich meedragen. Paarden lezen de agenda vaak af aan oriëntatie, ademhaling, schouders, timing en volharding.
Ongevaarlijkheid is praktischer. Ze wordt aangetoond door herhaalde ervaring. De mens nadert zonder in te sluiten. Stopt wanneer het paard om ruimte vraagt. Vertrekt zonder wrok. Raakt alleen aan wanneer het wordt aanvaard. Keert voorspelbaar terug. Straft het paard niet voor het communiceren.
Na verloop van tijd hoeft het paard zich mogelijk niet langer voor te bereiden op de komst van de mens als een verstoring.
Wat dit onthult